ما و خدایی که درین نزدیکیست...
شنبه ٢۳ اردیبهشت ۱۳۸٥
  ... صدای سخن دوست() 

این روزا خیلیا دم از بی وفایی میزنن.خیلیا از خیلیای دیگه شکایت می کنن.از نامردیها٬از بی وفایی ها٬از خیانت هاواز هر صفت بده دیگه که فکرشو کنی!پایه صحبت خیلیا نشستم٬سنگ صبور خیلیا شدم.تو هر کدوم ازین صحبتا٬یه مطلب جدید شنیدم.اما یه حس تکراری تو وجود همه این صحبتا پنهان بود.

حسی به نام عشق!!!!!

نمی دونم چرا هنوز خیلی از مامعنی این کلمه مقدس نمی دونیم .چرا به هر حسی که بهمون دست میده بااطمینان٬فریاد می زنیم که عاشق شدیم؟؟ما فقط اعتراف میکنیم که عاشقیم..اما نمی دونیم که اعتراف به یک ایمان٬در کردار پدیدارمیشه نه در گفتار!

چرا هنوزنمیدونیم که عشق خطا نمی کنه؟چرا نمیدونیم که عشق دروغ نمی گه؟چرا نمی دونیم که عشق غرور نداره؟عشق بردباره؟؟عشق معصومیت داره؟عشق سخاوت داره؟...چرا بعد از این همه تجربه هنوز نفهمیدیم که عشق یک لحظه شیفتگی نیست؟؟

کاش بتونیم دلامونو اینقدر بزرگ کنیم که دلای کوچیک هیچ وقت نتونن بلرزنشون.کاش بتونیم به معنای بیکران عشق برسیم وبا هوس بیگانه شیم.کاش هیچ وقت یادمون نره که اگرخاطرمان تنها ماند٬طلب عشق زهربی سرو پایی نکنیم.

 گرچه تفسیرزبان روشنگر است

                                       لیک عشق بی زبان روشن تر است

چون قلم اندرنوشتن می شتافت

                                      تا به عشق آمد قلم بر خود شکافت

                                                                        (مولانا)