ما و خدایی که درین نزدیکیست...
شنبه ٢٩ خرداد ۱۳۸٩
حرف های بی مخاطب ... صدای سخن دوست() 

حرفهایی هست از جنس نگفتن.

وباز هم من و این حرفهای بی مخاطب.

می خوای مخاطبی رو پیدا کنی،اما انگار دیگه کسی نیست که مخاطبت باشه!

اونوقت که یه ورق و کاغذ بر میداری و شروع میکنی به نوشتن تا مخاطبت همون ورق و کاغذ باشن.

آرزوم بود که مخاطبم رو پیدا کنم،اما به همین سادگی بی مخاطب موندم.

انگار یه جورایی همه آدما مثل هم شدن،با تفاوتهای زیاد و شباهتهای کم!و این شباهت ها اونقدر پر رنگه که همه مثل هم شدن!

از جنس این شباهتها قضاوته و چه اسف بار!

انگار یه مسابقه شده،همه دارن تو زود قضاوت کردن از هم پیشی میگیرن!

خانم ها-آقایان!

اینقدر زود در مورد اطرافیانتون قضاوت نکنید!شرایط تک تک آدمای روی کره زمین با هم متفاوته!

درک کنید!

فقط کافیه یک لحظه قبل از قضاوتتون خودتونو بذارید جای طرف مقابل .

 باور کنید همه آدمای خوب قادرند بد باشن و مثل شما درباره شما زود قضاوت کنند،اما همین تفاوت هاست که تمایز هارو ایجاد میکنه!

 

پی نوشت1. من مادی گرا نیستم. من سنگدل نیستم.من دست دوستی به آدمایی که هرچی به فکرشون میاد،به زبون میارن نمیدم.

پی نوشت2. من یه کتابم.لطفا از ظاهرم قضاوت نکن. منو بخون.

پی نوشت3.توقف بی جا هزاران بار ممنوع.حتی شما!